Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ (2)

Επιστροφή στο παρελθόν, ποτάμια και δρόμοι



Υπάρχει πάντα ένα μυστήριο στο παρελθόν, σ' αυτό το κομμάτι της ζωής και του μυαλού μας, επειδή ο χρόνος το θαμπώνει, το σκονίζει, το σκεπάζει με ομίχλη, και η επιλεκτική μας μνήμη, σαν καλλιτέχνης που δε μένει ποτέ ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα αλλά ψάχνει να το τελειοποιήσει, διαλέγει με καινούργια κριτήρια να φωτίσει, να καθαρίσει, να γυαλίσει ή να κρύψει παλιά πρόσωπα, γεγονότα και συναισθήματα.
Μας σαγηνεύει η ιδέα ενός καινούργιου ταξιδιού στα παλιά, εκείνο το "αν" μας καταδιώκει, και η προοπτική να γυρίσουμε με κάποιο τρόπο πίσω και να θέσουμε άλλους όρους, να βάλουμε σε άλλες θέσεις τα πρόσωπα, άλλα λόγια στα χείλη τους, η πιθανότητα να δράσουμε διαφορετικά, μας ελκύει, μας δίνει ζωντάνια, ελπίδα ίσως και χαρά.  
Η επιστροφή στο παρελθόν θα μας απασχολήσει όλους κάποια στιγμή στη ζωή μας. Είναι δύσκολο ν' αντισταθείς, καθώς έχεις πάρει το δρόμο σου, "τον λιγότερο ή περισσότερο ταξιδεμένο", σε μια στάση καταμεσής στο μονοπάτι σου και σ' ένα βλέμμα πίσω σου.






Όμως δεν γυρίζουν όλοι πίσω. Είναι βέβαια λίγοι αυτοί που δεν γυρίζουν ποτέ στα παλιά, που σιχαίνονται να σκαλίζουν τις στάχτες, και κοιτάνε μόνο μπροστά. Δεν ξέρω αν πρόκειται για δύναμη και από πού την αντλούν, πάντως τους θαυμάζω. Για την τόλμη τους να προχωρήσουν στις άγνωστες διαδρομές και να αντιμετωπίσουν ό,τι συναντήσουν εκεί. Για τη γενναιότητά τους να αποδεχτούν τα αποτελέσματα των προηγούμενων επιλογών τους, και τη μεγαλοψυχία τους να μην αναιρέσουν και ταπεινώσουν τον παλιό εαυτό τους.

 Τους άλλους, με τις εμμονές και τα φαντάσματα, τις άγρυπνες νύχτες και το κυνήγι της ουτοπίας, τους κατανοώ, τους συμπαθώ, μπορεί και να τους αγαπώ...
Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Ο καθένας έχει την άποψή του, είτε υποκύπτει στον πειρασμό του παρελθόντος είτε όχι.


Όπως σχολίασε ένας ανώνυμος αναγνώστης σε ανάρτηση της Ναταλίας με το θέμα αυτό, που υπήρξε αφορμή και για το δικό μου σημερινό:
"Η αλήθεια είναι ότι κάνω κι εγώ το ίδιο λάθος κι όταν το παρόν δεν είναι καλό, ψάχνω στο παρελθόν τις στιγμές που έζησα με κάποιους ανθρώπους, ακόμα κι αν με πόνεσαν, για να βρω εκεί το καλύτερο... Πόσο λάθος! Αλλά όλοι αυτό δεν κάνουν; Σαν να μην πιστεύουν ότι αύριο, στην επόμενη γωνία σε περιμένει κάτι καλύτερο, κι έτσι πρέπει να ξεθάβεις και να αναμοχλεύεις τα περασμένα και να σκέφτεσαι, 'μήπως με τον/την... θα ήμουν ευτυχισμένη/ος; Μήπως έκανα λάθος που δεν έδωσα μια ευκαιρία; Θα με αγαπήσει άλλος όπως εκείνος; Και άλλα τέτοια."
  
Συμφωνώ με τα παραπάνω, έτσι γίνεται. Επειδή, πραγματικά, δεν πιστεύουμε ότι στην επόμενη γωνία, ώρα, υπάρχει κάτι καλύτερο που μας περιμένει, που μας αξίζει. Είναι η ανασφάλειά μας, η έλλειψη αυτοπεποίθησης, η έλλειψη εκτίμησης και αγάπης προς τον εαυτό μας που μας κάνει να αφήνουμε αυτές τις ελλείψεις να παίζουν το ρόλο του "κακού" (κακοτυχίας, ατυχίας) στη ζωή μας. Και ως συγγραφέας, επαναλαμβάνω, το κατανοώ, επειδή κι εμείς οι συγγραφείς "τρεφόμαστε" από τέτοιες καταστάσεις για να πλάσουμε χαρακτήρες.



Συμφωνώ όμως και με την άποψη της Ναταλίας: " Ακόμη κι αν το παρόν μας δυσαρεστεί, ακόμη κι αν δεν είναι αυτό που φανταζόμαστε ή θα θέλαμε ή ελπίζαμε πως θα έχουμε, ακόμη και τότε, μπορούμε μόνο να παλέψουμε για το καλύτερο αύριο. Όχι να ανοίξουμε ξεχασμένα σεντούκια, παραμυθιάζοντας τον εαυτό μας, λέγοντάς του πως κάπου εκεί, ανάμεσα στα παλιά μας αντικείμενα θα βρούμε κάτι καλύτερο από το τώρα. Κάτι στο οποίο χρωστάμε μια ακόμη ευκαιρία. "
Νομίζω ότι τα λεγόμενα της Ναταλίας αντιπροσωπεύουν την υγιή, ζωντανή, αγωνιστική και εν τέλει ωφέλιμη, για τον καθένα ξεχωριστά, αντίληψη. Εκφράζει τις σκέψεις που πρέπει να κάνουμε, τα ερωτήματα που πρέπει να θέσουμε, όταν βρεθούμε σε μια τέτοια κατάσταση.
Και τότε απομένει ένα και μόνο ερώτημα που αφορά μονάχα στο παρόν:
"Τι δεν πάει καλά, τώρα, μ' αυτόν τον άνθρωπο, με μένα;"

Όλα στη ζωή είναι, κι ο καθένας έχει το δικό του χωροχρόνο ωριμότητας.





Μπορείτε να διαβάστε, επίσης:

1.  Την ανάρτηση της Ναταλίας που έδωσε την αφορμή για τις σκέψεις αυτές,

2.  Τη δική μου ανάρτηση: Γιατί επιστρέφουμε στο παρελθόν; (1)

3.  Τη νουβέλα "Εγώ αγαπώ, αυτή καπνίζει" με θέμα ακριβώς την επιστροφή στο παρελθόν της ηρωίδας, της Λυδίας,       
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/egw-agapw-auth-kapnizei.html


Φωτογραφίες: Αγγελική Μπούλιαρη
Περιοχή: Ίναχος Αιτωλοακαρνανίας
Εποχή: Χειμώνας (Δεκέμβριος 2012)